Persberichten over de arresten

De wet van 3 mei 2024 creëert een wettelijk kader voor sekswerk in uitvoering van een arbeidsovereenkomst en kent aan sekswerkers een volwaardig sociaalrechtelijk statuut toe. Enkel een erkende werkgever mag sekswerkers tewerkstellen en maakt zich niet schuldig aan pooierschap, voor zover hij de voorwaarden van die wet in acht neemt. Negen verenigingen die onder andere tot doel hebben de rechten van vrouwen te verdedigen vorderen de vernietiging van die wet. Het Hof oordeelt dat de organisatie van de prostitutie van personen die toestemmen in het kader van die specifieke arbeidsovereenkomst op zich niet onverenigbaar is met de menselijke waardigheid en de lichamelijke integriteit. In dat verband houdt het Hof niet enkel rekening met de talrijke waarborgen voor de sekswerkers waarin die wet voorziet, met name wat betreft de arbeidsvoorwaarden en de eerbiediging van de toestemming, maar ook met de strafbaarstellingen die naast die wet blijven bestaan. Het Hof oordeelt vervolgens dat de niet-strafbaarstelling van de werkgever van sekswerk die over een erkenning beschikt de Overeenkomst van 2 december 1949 ter bestrijding van de handel in mensen en van de exploitatie van eens anders prostitutie niet schendt. Het Hof oordeelt ook dat, rekening houdend met de rechten en de waarborgen waarin de wetgever voor de sekswerkers heeft voorzien, de aangevoerde economische en sociale rechten niet minder beschermd zijn. De wetgever kon tot slot oordelen dat het niet strafbaar zijn van vrijwillig sekswerk de strijd tegen de uitbuiting van vrouwen niet in het gedrang brengt. Het Hof verwerpt bijgevolg het beroep.